Podsumowanie RAP PL 2011: Złota dziesiątka

Stworzenie tej listy było dla mnie dość sporym wyzwaniem. Niektóre pozycje aż prosiły się o to, by być na danym miejscu, z innymi zaś miałem nie lada problem, bo zazwyczaj miewały "rodzeństwo", które polubiłem równie mocno, jednak nie chciałem się bawić w miejsca Ex aequo. Ostatecznie zdałem się w stu procentach na swój gust. Żadna z pozycji nie znajduje się tutaj, "bo tak wypada". Jeżeli wynalazłem jakieś absurdalne wady, które mi utrudniały odbiór materiału, to są one jak najbardziej na poważnie. Opisując te płyty, starałem się zmieścić w kilku zdaniach jak najwięcej rzeczowej treści, dlatego na pewno będzie tutaj trochę malkontenctwa i narzekania. Nie zapominajcie jednak, że to jest TOP 10. Warto sprawdzić każdą z tych pozycji.


10. B.O.K. - W Stronę zmiany



"W Stronę Zmiany" w ogólnym rozrachunku mnie rozczarowało. Ta płyta momentami się dłuży i bywa szpetnie niespójna. Ale trzeba oddać jej sprawiedliwość - poniżej pewnego poziomu nie schodzi. Bisz zaskakuje, bawi się zarówno formą jak i treścią, a niektóre numery to liryczne majstersztyki. Oer także nie stoi w miejscu - zmienia klimat swoich bitów równie często, co Onar swój image. Problem polega niestety na tym, że obaj panowie czasem z tym przesadzają. Kay zaś jest dla mnie zagadką do dnia dzisiejszego. Czasami słucha mi się go przyjemnie, ale bywają dni kiedy nie mogę znieść jego zawodzenia. Rzecz dziwna, ale prawdziwa. Nie zraźcie się jednak moim opisem - celowo skupiłem się na wadach, bo to przez nie mamy do czynienia z "jedynie" dobrą płytą.


9. Sokół i Marysia Starosta - Czysta Brudna Prawda



Według wielu osób jest to album roku. Ja do niego aż tak bardzo się nie przekonałem. Bity są specyficzne, nowoczesne, nie do końca w moim klimacie, chociaż przyznam, że mają w sobie to "coś". Szkoda, że Sokół sobie na nich nie radzi. Czasami stara się eksperymentować z flow i przyspieszać, ale to za mało. Treściowo od zawsze był raperem genialnym, ale pod względem skillsów dość daleko mu do czołówki. Technicznie jego zwrotki są zwyczajnie słabe, rymy bywają banalnie proste i wymyślone na siłę. Można mówić, że nie powinienem wymagać estetycznych fajerwerków od Sokoła, bo to nie ten rodzaj rapu. Nie zgadzam się. Od najlepszych zawsze wymagam najwięcej. A Marysia? Jest bardzo pozytywnym zaskoczeniem. Może i nie powaliła mnie swoim głosem, ale między nią i Sokołem tworzy się mocna chemia, która intryguje słuchacza i nie pozwala oderwać uwagi od płyty. Rzeczywiście jest to duża dawka świeżości na naszym podwórku.


8. Fokus - Prewersje



Fokus w formie. Aż chciałoby się krzyknąć "nareszcie", ale z drugiej strony byłaby to spora niesprawiedliwość w stosunku do niego. Smok wyciągnął wnioski z tego, co było najbardziej krytykowane przy okazji solowego debiutu - warstwy brzmieniowej. Tym razem wybrał  prawdziwe bitowe perełki od czołowych polskich producentów, do których nie można się przyczepić. Od strony MCingu także jest znacznie lepiej niż na "Alfie i Omedze".  Fo skupił się bardziej na treści i emocjach, co zaliczam na duży plus. Zdarza się oczywiście parę wpadek (koszmarny refren w "Lubisz to", zbędne cuty w doskonałym "Lamencie"), nie zmienia to jednak faktu, że "Prewersje" to płyta zaskakująco równa i naprawdę dobra. Czekam na więcej.


7. Szad - 21 Gramów



Na te 21 Gramów przypada jakieś 200 kilo klimatu, którym można by bezproblemowo obdarzyć kilka innych płyt. Jest brudno, ale także przerażająco pięknie. Szad rapuje tak, jak nas do tego przyzwyczaił. Mocne flow i poważne, surowe, ale także plastyczne wersy. Klasa. A pod względem produkcji jest do dla mnie pozycja wybitna. Tylko cholera troszkę za długa. Gdyby parę numerów przerobiono na bitowe skity to nadal było by 21 tracków, a całość zyskałaby na odbiorze.


6. Te-Tris - Lot 2011



Broniłem tej płyty w mojej recenzji i będę robić to nadal. "Lot 2011" jest przesączony emocjami i przebojowością, a jego "replay value" jest dużo wyższy niż przy "Dwuznacznie". Osobom, które się nie przekonały do tego albumu, polecam dać mu jeszcze jedną szansę. A nuż tym razem załapie?


5. Tomasz Andersen - Wbrew Wskazówkom



Rzecz niesamowicie świeża, nieprawdopodobnie klimatyczna i cholernie satysfakcjonująca. Przy czym doskonale jej się słucha. Jeżeli jesteście ciekawi mojej pełnej opinii, zapraszam do recenzji.


4. Ten Typ Mes - Kandydaci na Szaleńców



To miejsce poza podium uznajcie jako "liść na odmułę" dla Mesa. Bo "Kandydaci na Szaleńców" to płyta znakomita. Ale mogła z łatwością być instant classicem, pozycją, która wciągnęłaby nosem wszystkie "albumy roku" z jakichś pięciu poprzednich lat. Nie stało się tak jednak przez dziwne pomysły Mesa. Od niepotrzebnego upstrzenia albumu niepasującymi klimatycznie numerami, przez podzielenie nierozerwalnej, fantastycznej całości na dwa CD i wmawianie wszystkim, że drugi krążek to tylko bonus, aż po niezrozumiałe ułożenie tracklisty i niepotrzebne gościnne zwrotki.


3. Medium - Teoria Równoległych Wszechświatów

 

Ten album tętni czystą miłością do rapu. Medium jest genialnym producentem i nieprzeciętnym raperem. Stworzył płytę spójną, dojrzałą, mądrą, dopieszczoną w najmniejszych szczegółach. Aż człowiekowi brakuje przymiotników, by wyrazić to, co o niej myśli.


2. Zeus - Zeus, jak mogłeś?



Zaskoczenie roku. Przyznam, że na początku za bardzo mi się nie spieszyło do sprawdzenia tej pozycji. Dopiero po wielu namowach postanowiłem ją przesłuchać i do tej pory ciężko mi się otrząsnąć z wrażenia jakie po sobie ta płyta pozostawiła. Nieprawdopodobna moc i energia. Genialna wyobraźnia i pomysły. Ten album jest tak bogaty, tak kolorowy i przejmujący, że podczas każdego odsłuchu czuję się jakbym oglądał jakiś dobry, trzymający w napięciu film. Według mnie Zeus stworzył dzieło wybitne. Koniec, kropka.


1. Łona i Webber - 4 i pół



Za to tutaj zaskoczenia chyba nie ma, prawda? Cóż, to jest Powrót Króli. Łona pokazał, że od strony lirycznej nie ma sobie równych w tym kraju, jeśli zaś chodzi o czyste skillsy, to z gracją i łatwością przedarł się do czołówki. Webber od zawsze był bardzo szanowanym producentem. Tutaj nam pokazał, że jak najbardziej zasłużenie. Nieustanny progres, próby stworzenia czegoś nowego to domena tego duetu. Z ręką na sercu - nie bawiłem się przy ich albumie tak pysznie, od czasu klasycznego "Nic Dziwnego". Wielkie brawa. Wielkie dzięki.